Inpakstress
Ingrid heeft altijd gelijk

Inpakstress

Eindelijk … Morgen vertrekken we op vakantie. Als dat geen goed nieuws is! Maar er is natuurlijk ook weer die onvermijdelijke keerzijde: de koffers pakken! Ik weet uit ervaring dat ik de avond voor we op reis vertrekken in twee woorden kan samenvatten: afschuwelijk en stresserend. Om te beginnen, moet ik me naar de apotheek reppen voor zonnecrème. Daarna trek ik naar de boekhandel op zoek naar leesvoer voor tijdens het zonnen. Ten slotte stop ik ook nog even bij de opticien voor een nieuwe zonnebril voor Lucas (ik hoor de meest georganiseerde dames en heren onder jullie al fluisteren: waarom doet ze dat niet eerder?!? Wel, ik weet het niet … Echt niet.). En daarna? Inderdaad, dan begint het pas …

Het eerste obstakel is de koffer. Hoe krijg je in godsnaam je hele kleerkast in zo’n klein ding? De rode of koraalrode jurk? Of ga ik voor het blauwe of het turquoise topje? Zoals altijd kan ik niet kiezen en wil ik alles meenemen (voor de zekerheid …). Dus ja, ook wat er nog bij de vuile was ligt. Resultaat? Elke keer weer hetzelfde liedje: ik moet de avond voor ons vertrek nog een wasmachine laten draaien en een hele hoop strijk verwerken. Daarna moet ik mijn schoenen nog bij elkaar zoeken, het medicijntasje én mijn toilettas vullen. Vre-se-lijk! Dit jaar is er gelukkig één lichtpunt: de kinderen zijn wat groter dus de kinderstoel, kinderwagen en het reisbedje hoeven niet meer mee.

Eindelijk klaar, denkt u dan. Nee hoor, het ergste moet nog komen. Ik wil diezelfde avond ook nog de vaat, de woonkamer, het washok en de koelkast opruimen. Als ervaringsdeskundige weet ik dat thuiskomen van vakantie ronduit deprimerend is. En thuiskomen in een huis dat op zijn kop staat, is zowaar nóg erger.

Meestal ben ik toch rond 2 of 3 uur ‘s nachts klaar met al mijn karweitjes. Stipt op tijd om Fred wakker te maken om de auto in te laden en te vertrekken. Ik hoor jullie al grommelen: “Waarom heeft Fred die arme Ingrid niet wat geholpen?” Wees gerust, Fred heeft zich ook niet verveeld: de dakkoffer installeren, de fietsen in orde maken en de picknick voor onderweg klaarmaken. Elk jaar opnieuw hoor ik ook weer datzelfde vervelende zinnetje wanneer hij alle koffers klaar ziet staan: “Waaat? Ben je gek geworden? Moet dat allemaal in onze auto?” Maar wanneer ik in de auto stap, is het eindelijk MIJN moment. De hele weg lang blader ik in mijn favoriete tijdschrift, smul ik van heerlijke snoepjes en luister ik met mijn iPod naar mijn lievelingsmuziek. Mijn echtgenoot daarentegen windt zich op in de files, wordt gek van hardnekkige middenvakrijders of bestuurders die uit hun wagen moeten stappen omdat ze niet aan het ticketje voor het tolgeld kunnen. Wat kan het leven toch mooi zijn!*

Prettige vakantie iedereen!

*En nu alleen nog hopen dat ons vakantiehuis er netjes bij ligt en ik bij onze aankomst niet meteen mijn handschoenen en dweil moet bovenhalen!

Comment avez-vous trouvé cet article ?
Article précédent Article suivant

You Might Also Like

Geen reacties

Geef een reactie