Ingrid heeft altijd gelijk
Ingrid heeft altijd gelijk

De dag waarop ik (g)een zenuwinzinking kreeg…

Ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar ik doe het goed op beloningen… Dus om mezelf te motiveren voor bepaalde taken, beloof ik mezelf een kleinigheidje als ik klaar ben. Bijvoorbeeld: uit eten met een vriendin als we flink gesport hebben (vraag maar niet naar de logica, die is er niet…) of een uurtje lezen in de zon nadat ik een belangrijke taak afgerond heb. En wat was mijn laatste inval? Een tijdje geleden kwam ik langs een prachtige bloemenzaak, heel stijlvol en kleurrijk. En ik kreeg zin om mezelf te trakteren op een mooi boeket om een frisse, vrolijke noot aan te brengen in de hal. Ik werd er helemaal blij van: hoera, het is lente, en wat een heerlijk verwelkomende entree!

Maar voor het zover was, moest er nog wel wat gebeuren… Ik haalde al mijn ideale-huisvrouwengereedschap tevoorschijn en wilde de entree eens grondig aanpakken, want dat was wel nodig: de sidetable afstoffen, de garderobe opruimen, de schoenenkast poetsen. Op dat moment werd ik aangesproken door Zoé: “Zal ik je helpen, mama?” vroeg ze zachtjes. Oooh, als je het zo lief vraagt, graag! Echt, ze is pas vijf, maar ik moet toegeven dat ze heel aandachtig aan de slag gaat met werkjes die ze mag doen en dat het resultaat vaak perfect is. (Zeg het maar niet tegen Fred, maar ik geloof dat ze soms nog pietluttiger is dan hij… ☺).

Na een uur waren we heel trots op onszelf. Ik wilde net de final touch aan deze grote schoonmaak geven, toen Zoé zei: “Hier zijn je bloemen, mama. Zal ik ze daar neerzetten?” Ik had niet eens de tijd om om te kijken, maar hoorde de vaas in duizend stukjes uiteenspatten. Overal water en glasscherven, er lag potgrond op mijn mooie houten tafel, de bloemen lagen in erbarmelijke staat over de vloer verspreid… Hoe had ik volgens jullie moeten reageren?

A. Ik schreeuwde naar Zoé dat ze de komende 143 dagen geen tekenfilms meer mocht kijken.
B. Ik was zo kwaad dat ik haar een half uur aan de kapstok vastbond.
C. Ik begon te huilen toen ik de ramp overzag en me realiseerde dat alles opnieuw moest.

En dus? Goed, fout, helemaal fout! Ik deed mijn ogen dicht, zuchtte eens diep en hield mezelf voor dat ik, om mijn kind te helpen een zelfstandig mens te worden, ook haar fouten en onhandigheden moest accepteren… Toen ik mijn ogen weer open deed nam ik haar in mijn armen en vertelde ik haar dat het niet erg was*. Ze keek een beetje verward (alsof ik een grapje tegen haar maakte nadat ik haar een vreselijke straf gegeven had). We hebben samen alles opgeruimd en wat kregen we als beloning? Nee, we hebben geen nieuw boeket bloemen gekocht… We zijn naar onze favoriete wafelkraam gegaan en hebben er samen wat lekkers gegeten. Waaruit maar weer blijkt, en wie had dat gedacht, dat het huishouden een heel emotionele aangelegenheid is! ☺

*Ok, ik geef het toe, ik heb haar toch gezegd dat ze de volgende keer beter op moet letten… ☺

Comment avez-vous trouvé cet article ?
Article précédent Article suivant

You Might Also Like

Geen reacties

Geef een reactie