ingrid
Ingrid heeft altijd gelijk

Ik heb een obsessie: dokter, het is toch niets ernstigs?

Ik houd van dinsdagavonden. Op dinsdagavond hoeft er niemand naar de logopedist, naar de voetbaltraining, naar dans- of gitaarles: een avond waarop niets moet. De kinderen komen thuis van school, ze doen hun huiswerk – en verder niets. Een rustpunt. We laten ze lekker spelen en dan draaien we de rollen om: Fred zet een maaltijd op tafel terwijl ik het kroost in bad doe.

Ook afgelopen dinsdag ging het zo. “Kom jongens, onder de douche!” riep ik gewoontegetrouw – en al even gewoontegetrouw deed mijn tweetal zijn best om aan de waspartij te ontsnappen: “Ah nee mam, pleaaaase … Kunnen we niet een dagje overslaan? Het is niet goed voor je huid hoor, om je elke dag te wassen. En we zijn toch helemaal niet vies?” Ik stond al op het punt om toe te geven, maar die laatste woorden veranderden alles … “Niet vies, geloof je het zelf??” Ik wierp nog eens een blik op hun knieën met grasvlekken (dit is gelukkig pas de derde broek sinds het begin van dit schooljaar). En ik zag hun dag aan me voorbij trekken … Om van te huiveren!

  • De wc’s op school: mijn oogappeltjes plaatsen hun achterste op de plek waar 23 andere schavuiten hun behoefte al hebben gedaan … Die hebben niet allemaal doorgetrokken, er ligt papier naast de pot en 23 paar handen hebben diezelfde deurknop ook al vastgehouden (zonder die handen eerst te wassen natuurlijk …).
  • De voetbalwedstrijd tussen groep 4 en groep 5: de twee teams gaan er tegenaan alsof het voortbestaan van de mensheid op het spel staat. Daar wordt flink bij gezweet …
  • De middagpauze: ze pakken hun boterhammen met twee handen vast – dezelfde handen waarmee ze tijdens de speelpauze alles wat los en vast zit hebben aangeraakt. En uiteraard hebben ze ook nu weer geen kraan kunnen vinden …
  • En dan is er natuurlijk de gymles. Hun sportoutfit komt niet elke week mee naar huis, die ligt soms heerlijk een weekje in een tas te rijpen …

 

Je hebt gelijk. Jullie zijn helemaal niet vies. Jullie plakken een beetje, stinken een beetje – smerig zijn jullie, maar vies zéker niet. ONDER DE DOUCHE, en snel een beetje!” Mijn lievelingen kijken me verbaasd aan. “Hé mama, pas maar op, dat wordt nog een obsessie!“, waarschuwt mijn oudste zoon. Waar zou hij dat woord geleerd hebben? De hemel zij geprezen: u kent me al een beetje en u weet dat ik niet verslaafd ben aan schrobben en boenen. Maar toch … Morgen krijgen ze een ontsmettingsmiddel voor hun handen mee naar school, plus een schoonmaakset waarmee ze hun schoolbank van tijd tot tijd een beurt kunnen geven. Een kwestie van basishygiëne, toch? 😉

Comment avez-vous trouvé cet article ?
Article précédent Article suivant

You Might Also Like

Geen reacties

Geef een reactie